I have a new blog where I am posting my photography. Check it out Aneta Rusek Photography!

http://www.anetarusek.com/

I do like denim skirts: not the absurdly short or dyed in a funny way. I like the original, good taste of what denim skirts are. Maybe they do look almost all the same, and so what? I love the way they feel - a lot like pants without such a waste of the material. They are comfortable and stretchy. And since they fit so well, there is no way you can show off too much or get it to fly up. Makes sense to me.    

Why then Stefan does not like them? 

Whether you know or not, I felt responsible to tell you that Stefan is the coolest and smartest guy I've ever known... plus, he looks great on his horse!!!

see for yourself...

Kto jak kto Moniuśku... Wiem coś o tych białych szaliczkach i zielonych togach... Przypadło mi nie raz i nie dwa w nich śpiewać - nie były niestety szyte na teraźniejszy chór, więc trzeba wielkiego szczęścia, aby znaleść swój własny rozmiar (very unlikely). Nie oczekuj większych zmian w najbliższej przyszłości, chyba że zamierzasz zapłacić za coś lepszego. W końcu, nie szata zdobi człowieka - powodzenia na koncercie!!! 

Quote

Dzisiaj śpiewa chór...
Dzisiaj cały dzień siedzę w domu. Jestem chora =( Jakby ktoś nie wiedział to śpiewam w chorze. No i dzisiaj ten chó śpiewa. To pierwszy mój występ przed ludźmi i się trochę boję. Taka mała trema. No ale nic. Bedziemy spiewac w togach... zielonych! z białymi szaliczkami.... =) Dobra, kończę, uciekam, dalej jeszcze muszę trochę pozmieniać. No narazie!!

Tak się składa, że kilka dni temu pojechałam po zakupy. Byłam już w drodze powrotnej gdy musiałam się zatrzymać na czerwonym (interesująca część pomału się zbliża). Przede mną z okna samochodu wychyliła się kobieca głowa, a za nią jednorazowy kubek (jak się pożniej okazało wypełniony kawą), który w piorunowym tempie został opróżniony na ulicę pozostawiając dymiącą plamę. Nie wiele później ta sama głowa ponownie ukazała się moim oczom, tym razem zamaszystym ruchem ręki pozbywając się niedopalonego papierosa. Ta historia nie ma niestety żadnego morału (unless you make one up), co gorsze w gruncie rzeczy nie zmieniła mojego sposobu postrzegania ludzi i miejsca, w którym mieszkam. Jednak gdy muszę, z obrzydzeniem mijam to skrzyżowanie - w moich myślach lepkie od kawy i zadymione papierosami ludzi, którzy jeżdżą z pustymi kubkami i wypalonym mózgiem.